تبلیغات
اخبار بـیـداری اسـلامی - اعتصاب غذا، آخرین راه رسیدن به هدف در بحرین

چهارشنبه 30 فروردین 1391

اعتصاب غذا، آخرین راه رسیدن به هدف در بحرین

نویسنده: islamic-awakening   طبقه بندی: بحرین، نگاه دوم، 

جام جم آنلایندو ماه از اعتصاب غذای عبدالهادی الخواجه آخرین فعال بین‌المللی بحرینی كه نسبت به سیاست‌های خشونت‌بار رژیم آل خلیفه معترض بود، می‌گذرد.

خانواده الخواجه بشدت نگران حال این فعال حقوق‌بشر هستند. این مرد 50 ساله از طرف رژیم بحرین به دلیل فعالیت‌های ضددولتی‌اش دستگیر و به حبس ابد محكوم شده است.الخواجه در اعتراض به رای دادگاه دست به اعتصاب غذا زده و با این كار سعی دارد توجه عموم مردم را نسبت به ظلم و بی‌عدالتی‌های رژیم بحرین جلب كند. این مبارز بحرینی با به خطر انداختن جان خود به جمع دیگر اعتصاب‌كنندگان غذا در جهان پیوسته است. یكی از آنان یك مبارز هندی به نام آنا هزاره است كه علیه فساد مالی دولتمردان كشورش به‌پا خاست و هم‌اكنون در زندان گوانتانامو به سر می‌برد و دیگری یكی از فعالان حقوق‌بشر فلسطینی به نام خضر عدنان است.

شیو ویس واناتان، یكی از اعضای ارشد مركز مطالعات توسعه اجتماعی در هند در مورد انتخاب روش اعتصاب غذا توسط معترضان می‌گوید: در حال حاضر این شیوه اعتراضی در حال گسترش در اقصی نقاط دنیاست. اعتصاب غذا نمایشی است كه حس ترس و وحشت از سوی اذهان عمومی را در دولت و مسوولان حكومتی ایجاد می‌كند. این نوع اعتراض همیشه آخرین كاری است كه یك فرد از سر ناچاری و بی‌پناهی به آن روی می‌آورد.

شرمن راسل، نویسنده كتاب «گرسنگی: یك تاریخ غیرطبیعی» نیز می‌گوید: هنوز مطمئن نیستم اعتصاب غذا طی یك سال گذشته به روشی معمول تبدیل شده باشد. با این حال، توجه بیش از اندازه رسانه‌های اجتماعی باعث شده تا این روش اعتراضی قدرتمندتر و تاثیرگذارتر به نظر آید.

افراد اعتصاب‌كننده از جمله الخواجه كه به جز آب هیچ چیز دیگری نمی‌خورند، بعد از گذشت سه هفته، بدنشان شروع به آب‌كردن قسمت‌هایی از بافت‌های خود می‌كند تا بتواند اعضای حیاتی خود را تغذیه كند. در گذشته اعتصاب غذا‌هایی كه بیش از 50 روز ادامه پیدا می‌كرد معمولا به مرگ فرد منجر می‌شد. 

راسل می‌گوید: افرادی كه دست به اعتصاب غذا می‌زنند در واقع ‌علیه ظلم و تعدی یا نارضایتی از پاره‌ای مسائل مخصوصا موضوعات سیاسی، بدن بی‌دفاع خود را به میدان مبارزه می‌آورند، زیرا كمبود یا نبود تغذیه ، شیوه‌ای است كه هر‌كسی براحتی آن را درك می‌كند. حتی اگر در زندگی شخصی خود جزو خواص جامعه باشد باز هم بخوبی درد و رنجی كه آنها متحمل می‌شوند را درك می‌كند.

درس‌هایی از تاریخ

میشل بیگز، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه آكسفورد در مورد تاریخچه اعتصاب غذا به الجزیره گفت: اولین اسناد تاریخی از اعتصاب غذا متعلق به كشور هند است. در‌كشورهای غربی نیز از سال‌های دور نشانه‌هایی از اعتصاب غذا می‌بینیم. به عنوان مثال اولین فرد اروپایی كه برای رسیدن به خواسته‌اش دست از غذاخوردن كشید، زنی انگلیسی و طرفدار حقوق زنان بود كه سال 1909 به خاطر نابرابری حقوق زن و مرد و تلاش برای گرفتن حق رای برای زنان جامعه‌اش دست به اعتصاب غذا زد، ولی متاسفانه او نتوانست پیروز شود و حق رای را برای زنان كشورش به دست آورد. در واقع این خواسته بعد از جنگ جهانی اول به خاطر تلاش‌ها و سختی‌های زیادی كه زنان برای جنگ متحمل شدند، محقق شد و آنها موفق به كسب حق رای شدند. بعد از آن سال 1917 دو ایرلندی مبارز و استقلال‌طلب به نام‌های توماس ‌اش و ترنس مك سودینی در اثر اعتصاب غذا جان خود را از دست دادند. این افراد با این كار، قصد داشتند افكار عمومی مردم كشورشان را علیه بی‌عدالتی‌های حكومت بریتانیا بشورانند.

برخی از تحلیلگران معتقدند اعتصاب غذا راهی برای جلب‌توجه عمومی و تحت فشار قرار دادن دولت و دولتمردان برای دستیابی به خواسته و تقاضای فرد معترض است.

رامیز قاسم، حقوقدان و استاد دانشگاه نیویورك كه خود نیز دفاع از چند نمونه اعتصاب‌كننده غذا در گوانتانامو را به‌عهده گرفته بود، می‌گوید: این روزها اعتصاب غذا نیمه‌ای از چهره زندان‌ها شده است.

یكی از موكلانش احمد زهیر اولین‌بار اعتصاب غذای خود را سال 2005 آغاز كرد. او كه تبعه كشور عربستان سعودی است سال 2002 دستگیر و به گوانتانامو انتقال یافت، بدون این‌كه هیچ‌گونه اتهام، جرم یا ادعایی در مورد او از طرف آمریكایی‌ها اعلام شود. زهیر قبل از آزادی اش در سال 2009 معمولا دولت آمریكا را با اقدام به اعتصاب غذا از طرف اذهان عمومی تحت فشار قرار می‌داد.

نكته: در قرن 21 مبارزه تنها بخشی از تلاش‌های بین‌المللی مردم برای رسیدن به دموكراسی است و ادامه اعتصابات غذا می‌تواند اقدامی كلیدی برای دستیابی به این خواسته بزرگ باشد

برخی از صاحب‌نظران معتقدند متوسل شدن به‌ زور برای خوراندن غذا به این اعتصاب‌كنندگان غیرعادلانه است، اگرچه برخی دیگر حتی استفاده این معترضان از شیوه‌های دارویی و درمانی برای جلوگیری از مشكلات احتمالی جسمانی را نیز محكوم می‌كنند.

رامیز قاسم اعتقاد دارد كه اعتصاب غذا زمانی تاثیرگذار می‌شود كه درخواست فرد اعتصاب‌كننده با تعداد زیادی پیام‌های سیاسی از اقصی نقاط دنیا مورد توجه و حمایت قرار گیرد.

یكی دیگر از موكلان او، شاكر عامر، زندانی دیگری است كه بدون دلیل بازداشت شده و برای شرایط بد خود در گوانتانامو دست از غذا خوردن كشیده و هنوز هم به اعتصاب خود ادامه می‌دهد.

احمد زهیر در مورد این هم‌بندی‌اش می‌گوید: دولت آمریكا شاكر عامر را نیز مانند من بدون هیچ دلیلی بازداشت كرده و بدون اعلام هیچ جرمی همچنان او را در شرایطی نامعلوم نگه داشته است.

نكته جالب این است كه یكی از معروف‌ترین اعتصاب‌كنندگان غذا در جهان مهاتما گاندی، رهبر استقلال‌طلب هند بود كه برای آزادی كشورش به اعتصاب غذا روی آورد.

یكی دیگر از این افراد آنا هزاره هندی است كه در اعتراض به فساد مالی سیاستمداران كشورش 13 روز كامل دست به اعتصاب غذا زد.

هزاره زمانی دست به این كار زد كه 30 درصد نمایندگان مجلس هند پرونده‌هایی با گزارش‌هایی حاكی از فساد مالی داشتند.

گروهی از منتقدان به اقدام آنا هزاره این طور مطرح كرده‌اند كه روشی كه وی برای مقابله با فساد مالی دولتمردان كشورش انتخاب كرده، راه مناسبی نیست و بیشتر به حركتی احساسی و غیرمنطقی شبیه است. انتخاب اعتصاب غذا به عنوان یك شیوه اعتراضی به این معنا نیست كه همیشه حق با فرد اعتصاب‌كننده است.

راسل در بخشی از صحبت‌هایش با شبكه الجزیره می‌گوید: اعتصاب غذا همیشه برای تحقق خواسته شخصی و فردی نیست، بلكه علل این اقدام در گوشه و كنار جهان به اندازه پیچیدگی‌های سیاسی كشورها، پیچیده و بی‌شمار است.

اعتصاب غذا و مرگ

بسیاری از اعتصاب‌كنندگان غذا قبل از رسیدن به خواسته‌های خود یا حتی دیدن كوچك‌ترین تغییری در راستای تحقق آن، جان خود را از دست می‌دهند.

پروفسور بیگز در این باره معتقد است : وجود چنین افراد از خود گذشته‌ای است كه مردم را بیشتر امیدوار می‌كند تا برای رسیدن به خواسته‌های واقعی‌شان تلاش كنند. در واقع محاسبه لحظات بسیار سختی كه این افراد با آن دست و پنجه نرم كرده‌اند غیرممكن است، اما می‌تواند قوه محركه خوبی برای دیگران باشد.ایروم چانو یكی دیگر از زنان هندی است كه در اعتراض به رفتارهای نامناسب نظامیان كشورش و برای تحقق خواسته‌اش مبنی بر دستور دولت برای جلوگیری از اقدامات نادرست نظامیان به اعتصاب غذا متوسل شد.

براساس اعلام دولت بحرین، حال عمومی الخواجه خوب است. دكتر شیو ویس واناتان در انتهای صحبت خود می‌گوید: در قرن 21 مبارزه تنها بخشی از تلاش‌های بین‌المللی مردم برای رسیدن به دموكراسی است و ادامه اعتصابات غذا می‌تواند اقدامی كلیدی برای دستیابی به این خواسته بزرگ باشد. متاسفانه در عصر تكنولوژی، بدن انسان آخرین سلاحی است كه می‌توان برای تحقق خواسته‌ها از آن مایه گذاشت.دختر عبدالهادی الخواجه در مورد پدرش به الجزیره می‌گوید: پدر من تصمیم خود را گرفته است و دو راه بیشتر پیش رو ندارد؛ یا مرگ یا آزادی.

اخـبــار بـرگزیــده

  • تصاویر بیداری اسلامی

اسلایدر

  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

نوای آنلاین


ابزار